Το στρατηγικό αδιέξοδο των ΗΠΑ στο Ιράν και οι δυσκολίες μιας χερσαίας επέμβασης
Ύστερα από έναν μήνα πολεμικών επιχειρήσεων διαγράφεται η πιθανότητα ενός στρατηγικού αδιεξόδου για τις ΗΠΑ. Ενώ το Ιράν δεν διαθέτει τη συμβατική δύναμη κρούσης των ΗΠΑ, το γεωφυσικό τοπίο, η αποφασιστικότητα, το φρόνημα του λαού και η τακτική του να ανεβάσει το συνολικό κόστος του πολέμου αποτελούν σημαντικά «χαρτιά» που μπορεί να οδηγήσουν σε αναδιαμόρφωση της παρουσίας των ΗΠΑ στην περιοχή. Στα Στενά του Ορμούζ, το αμερικανικό ναυτικό δεν μπορεί να εγγυηθεί την ασφαλή διέλευση των εμπορικών πλοίων, καθώς το Ιράν διαθέτει κινητούς εκτοξευτές και υπόγειες βάσεις από τις οποίες μπορεί να εξαπολύσει επιθέσεις σμήνους που προκαλούν κορεσμό στα αντίπαλα αναχαιτιστικά μέσα. Το κλείσιμο των Στενών δεν απαιτεί μόνιμη κατοχή, αλλά απλώς συστηματική παρενόχληση, που θα οδηγήσει τους οργανωτές των δρομολογίων των τάνκερ να αρνηθούν τη συγκεκριμένη οδό λόγω και του δυσβάστακτου κόστους για τα ασφαλιστικές εταιρείες. Οι στρατιωτικές υποδομές του Ιράν παρουσιάζουν πολύ μεγάλη διασπορά και διαθέτουν συστήματα αεράμυνας που έχουν επωφεληθεί από μεταφορά τεχνογνωσίας από τη Ρωσία και την Κίνα.
Ο ασύμμετρος πόλεμος με επιθέσεις σμήνους έχει οδηγήσει σε αδυναμία λειτουργίας των αεροπλανοφόρων που αίφνης φαντάζουν ως ανήκοντα σε έναν παρωχημένο τρόπο πολέμου. Οι ΗΠΑ διέθεταν αυτοπεποίθηση στη συντριπτική αεροπορική και ναυτική υπεροπλία τους, όμως οι Ιρανοί ήταν προετοιμασμένοι εξαπολύοντας επιθέσεις από υπόγειες βάσεις μέσω καταπακτών, οι οποίες βρίσκονται σε γρανιτώδεις περιοχές και στα απόκρημνα παράλια, ενώ χρησιμοποίησαν εκτενώς ψευδή δολώματα για τη στοχοποίηση από τους αντιπάλους. Με τον τρόπο αυτό οδηγούν σε εξάντληση των ανεπτυγμένων συστημάτων, όπως οι πύραυλοι PAC-3, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιούνται λιγότερο «έξυπνοι» που έχουν περισσότερες παράπλευρες απώλειες.
Με τον τρόπο αυτό συγκροτείται ο τρόπος πολέμου του 21ου αιώνα που βασίζεται στον κορεσμό των αναχαιτιστικών μέσων του αντιπάλου από επιθέσεις σμήνους. Πολλαπλασιάζονται εντέλει οι ασύμμετροι πόλεμοι, πολλοί από τους οποίους είναι ακήρυκτοι, καθώς οι ασύμμετρες ευρεσιτεχνίες καθίστανται ικανές να απαντήσουν στην τεχνολογική καινοτομία και η οικονομική μόχλευση με πρόκληση δυσανάλογου κόστους στην πολιτική των κυρώσεων. Καταρρέει έτσι το πάγιο αμερικανικό αφήγημα περί «χειρουργικών χτυπημάτων» και τα πλήγματα προκαλούν πλέον μεγάλες απώλειες μεταξύ των αμάχων. Φτηνές τεχνολογίες κλίμακας με ντρόουνς και φορητά πυρομαχικά δύνανται να αντιμετωπίζουν ακριβά συγκεντρωτικά συστήματα, υπονομεύοντας τη συμβατική επιμελητεία και διοικητική μέριμνα των αντιπάλων. Κατά τον τρόπο αυτό εφαρμόζεται η αρχή του ανταρτοπολέμου ότι ο ασθενέστερος νικά απλώς με το να μην ηττάται αποφασιστικά.
Η είσοδος των Ανσαρουλάχ της Υεμένης στον πόλεμο σημαίνει ότι το Ιράν διαθέτει πλέον δύο σημεία στραγγαλισμού, αφενός τα Στενά του Ορμούζ στον Περσικό Κόλπο και αφετέρου τα στενά Μπαμπ ελ-Μαντέμπ στην Ερυθρά Θάλασσα. Ταυτοχρόνως, μειώνονται δραματικά τα αποθέματα πυραύλων Tomahawk. Στο πλαίσιο αυτό το απονενοημένο διάβημα της διοίκησης Τραμπ είναι μια προσπάθεια κατάληψης της νήσου Χαργκ από την οποία διέρχεται το 90% των ιρανικών εξαγωγών πετρελαίου. Το εγχείρημα είναι εξαιρετικά επικίνδυνο, καθώς οι Ιρανοί μπορούν να απαντήσουν με θαλάσσιους πυραύλους, αλλά και με βαλλιστικούς ακόμη και εναντίον αποβατικών πλοίων με Αμερικανούς στρατιώτες. Τα ιρανικά drones επίσης μπορούν να πλήξουν τις αμερικανικές αμφίβιες αποστολές, ενώ οποιαδήποτε απόβαση θα συναντήσει και το πρόβλημα των ναρκών. Είναι χαρακτηριστική η αντίστοιχη εμπειρία από τις μάχες για το Φιδονήσι στον πόλεμο στην Ουκρανία. Επιπλέον, η αύξηση των θυμάτων μεταξύ των Αμερικανών στρατιωτών είναι πιθανό να καταρρακώσει τη δημοτικότητα του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ εν όψει των εκλογών.
Υπάρχουν, πάντως, και άλλοι στόχοι για μια αμερικανική απόβαση, όπως η νήσος Λάρακ έξω από το σημαντικό λιμάνι του Μπαντάρ Αμπάς στα στενά του Ορμούζ, όπου οι Ιρανοί επιβάλλουν πλέον ένα είδος «διοδίων» για τη διέλευση των πλοίων. Επίσης η νήσος Κεσμ, η μεγαλύτερη νήσος του Περσικού κόλπου, που πιθανολογείται ότι φιλοξενεί εκτεταμένες υπόγειες ιρανικές βάσεις με πυραύλους και drones, καθώς και η Abu Musa, την οποία διεκδικούν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Οι σχεδιασμοί αυτοί προσκρούουν στο γεγονός ότι τα κρημνώδη ιρανικά παράλια κρύβουν βάσεις με πλήρη αποτρεπτική ικανότητα έναντι αποβάσεων.