Ενδιαφέρουσες απόψεις

Γιάννης Καυκιάς – Παρίσι
Αξιοσημείωτη ενίσχυση της «Ανυπότακτης Γαλλίας», μέτρια επιτυχία της λεπενικής άκρας δεξιάς (με σταθεροποίηση κυρίως των δυνάμεών της στις πόλεις της μεσογειακής ακτής), υποχώρηση της παραδοσιακής δεξιάς προς όφελος, κυρίως της άκρας δεξιάς, κονιορτοποίηση του μακρονικού ακραίου κέντρου, υποχώρηση των σοσιαλιστών και των συμμάχων τους Πρασίνων και ΓΚΚ παρά την «πρωτιά» τους σε ορισμένους μεγάλους δήμους (κυρίως στο Παρίσι και στη Μασσαλία). Αυτές είναι βασικά οι τάσεις του πρώτου γύρου των γαλλικών δημοτικών εκλογών της Κυριακής 15/3, μαζί με την μεγάλη αποχή (42%), αν και ελαφρώς μικρότερη εκείνης των αντίστοιχων εκλογών του 2020.

Δημήτρης Πολυχρονιάδης*
Δημόσιο σχολείο ώρα μηδέν
Ποτέ άλλοτε στο πρόσφατο παρελθόν ο αδόκητος και πρόωρος θάνατος μιας συναδέλφου, εκπαιδευτικού Αγγλικής γλώσσας της Δευτεροβάθμιας Εκπ/σης, η οποία υπηρετούσε σε Λύκειο της Θεσσαλονίκης δε συγκλόνισε και προβλημάτισε τόσες/τόσους πολλούς εκπαιδευτικούς σε ολόκληρη τη χώρα όσο, ο θάνατος της Σ. Χ. ύστερα από αιμοραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο που όπως φημολογείται προκλήθηκε από την έντονη στενοχώρια, την πίεση και ένταση που δεχόταν στο χώρο εργασίας της.

Θάνος Καμήλαλης
H επίθεση Ισραήλ και ΗΠΑ στο Ιράν θα έπρεπε να προκαλέσει μια πολύ σοβαρή, ψύχραιμη αλλά έκτακτη συζήτηση για τον ρόλο της Ελλάδας, την εμπλοκή της στις όλο και εντεινόμενες πολεμικές συγκρούσεις στον πλανήτη και τις προτεραιότητες της ελληνικής κυβέρνησης. Αντί γι αυτό, μέρα με τη μέρα φαίνεται πώς στη δημόσια συζήτηση κυριαρχούν οι εξαλλοσύνες, οι ψευδαισθήσεις μεγαλείου, η προβολή του πολέμου ως ενός απλού βιντεοπαιχνιδιού. Η προβολή του αιτήματος για ειρήνη και μη συμμετοχή εμφανίζεται ως μια ριζοσπαστική, ουτοπική, ακόμα και προδοτική πράξη. Για μια μεγάλη μερίδα μάλιστα χούλιγκαν της κυβέρνησης, κυρίως στα κοινωνικά δίκτυα, η απόσταση από την πραγματικότητα μεγαλώνει καθημερινά. Τη μία μέρα συνδέουν τη φρεγάτα «Κίμωνα» με τους Περσικούς Πολέμους. Την επόμενη, κατηγορούν τον Ισπανό πρωθυπουργό ως φιλότουρκο και υποστηρικτή του ιρανικού καθεστώτος. Δεν είναι τυχαίο πάντως. Για να εξασφαλιστούν η αποδοχή, η συναίνεση, η συμμετοχή σε τέτοιους πολέμους, θα πρέπει να θαφτεί η αντίθεση, ακόμα και ή αμφισβήτηση, κάτω από κραυγές, αποσπασματικές αναρτήσεις και δίλεπτα προπαγανδιστικά reels.

 του Ανδρέα Πιπερίδη
Οι Βρετανοί στρατιώτες πάτησαν για πρώτη φορά το πόδι τους στην Κύπρο το 1878, όταν, στο πλαίσιο μιας μυστικής συνθήκης, η Οθωμανική Αυτοκρατορία συμφώνησε να μεταβιβάσει τη διοίκηση του νησιού στο Ηνωμένο Βασίλειο με αντάλλαγμα τη βρετανική υποστήριξη έναντι των ρωσικών απαιτήσεων στο Συνέδριο του Βερολίνου. Το 1914, αφού η Οθωμανική Αυτοκρατορία εισήλθε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων, το Ηνωμένο Βασίλειο προσάρτησε την Κύπρο. Το νησί έγινε επίσημα αποικία του στέμματος δύο χρόνια αφότου η Τουρκία παραιτήθηκε από τις διεκδικήσεις της επί της Κύπρου με το άρθρο 20 της Συνθήκης της Λωζάνης του 1923. Μετά από έναν μακρύ αντιαποικιακό αγώνα, που σημαδεύτηκε από την πυρπόληση του βρετανικού κυβερνείου στην Λευκωσία το 1931, μαζικές διαδηλώσεις και ένοπλο αγώνα τη δεκαετία του 1950, οι ΝΑΤΟϊκοί σύμμαχοι Ελλάδα, Τουρκία και Ηνωμένο Βασίλειο αποφάσισαν το πλαίσιο για ένα δικοινοτικό ανεξάρτητο κράτος στην Κύπρο, στις 11 Φεβρουαρίου του 1959 στη Ζυρίχη. Η συμφωνία αυτή προέβλεπε τη συνέχιση της βρετανικής κυριαρχίας σε ορισμένες περιοχές της Κύπρου, με την ακριβή έκταση να αποτελεί αντικείμενο μεταγενέστερης διαπραγμάτευσης με τους Κύπριους αντιπροσώπους. Αξίζει να σημειωθεί ότι η συμφωνία έγινε χωρίς τη συμμετοχή των Κυπρίων αντιπροσώπων και τους παρουσιάστηκε ως μια συμφωνία-πακέτο που δεν υπόκειτο σε διαπραγμάτευση.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ
Τεράστιες και απρόβλεπτες σε έκταση συνέπειες θα έχει η δολοφονία του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη του Ιράν Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Με όρους άσκησης εξουσίας η δολοφονία του, μαζί με μέλη της οικογένειάς του, δεν θα έχει καμία συνέπεια, δεν θα επηρεάσει ούτε την λειτουργία, ούτε τη συνοχή του κράτους. Θα αυξήσει ωστόσο την επιρροή της θρησκευτικής ηγεσίας στο Ιράν, μιας και αποδεικνύεται ότι λόγω της αδιαλλαξίας και ακεραιότητάς της αποτελεί τον νούμερο ένα εχθρό του ιμπεριαλισμού

Γιάννος Κατσουρίδης
Έχει ήδη δημοσιοποιηθεί αριθμός μετρήσεων της κοινής γνώμης (δημοσκοπήσεις) ενόψει των βουλευτικών εκλογών του Μαΐου 2026. Αν και αρκετά νωρίς για ασφαλή συμπεράσματα, η επανάληψη ορισμένων μοτίβων, η σύγκλιση ευρημάτων σε βασικούς δείκτες και η ένταση της ρευστότητας που καταγράφεται, συνιστούν μια πρώτη σοβαρή ένδειξη ότι δεν βρισκόμαστε απλώς μπροστά σε μια «συνηθισμένη» προεκλογική περίοδο, αλλά σε ένα περιβάλλον που πιθανότατα θα μεταβάλει ισορροπίες και «σταθερές» ετών.

Τζον Μερσχάιμερ
Ο Τζον Μερσχάιμερ γράφει για την αποτυχία της απόπειρας αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν.

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΣ
Έλεος, πια… Από την 29^η Μαΐου, κάθε ημέρα και κάθε βράδυ τα περισσότερα Μέσα ενημέρωσης βομβαρδίζουν το κοινό τους με το ίδιο κλισέ: 
 
 
«Ό,τι κι αν πιστεύει κανείς για τον τεθνεώτα Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και τη συνολική πολιτική του, υποχρεούται να του αναγνωρίσει την οξυδέρκεια που επέδειξε ως προς τα δημοσιονομικά». Συχνότατα έπεται η επωδός που ήταν μόνιμη στα χείλη του ίδιου του Κων. Μητσοτάκη: Πως αν είχε κυβερνήσει «μερικά ακόμη χρόνια, η χώρα δεν θα είχε φθάσει έως εδώ». Διότι ο επίτιμος θα είχε νοικοκυρέψει, αν μη τι άλλο, τα  οικονομικά…

Του Κώστα Ράπτη
Όταν το 1823 ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Τζέιμς Μονρόε διατύπωσε το "δόγμα” που έκτοτε συνδέθηκε με το όνομά του, οι χώρες της Λατινικής Αμερικής μόλις αποκτούσαν την ανεξαρτησία τους από την ισπανική αποικιοκρατία και η αναδυόμενη βορειοαμερικανική δύναμη καθιστούσε σαφές ότι οι αποχωρούντες Ευρωπαίοι "παίκτες” δεν θα είχαν δυνατότητα επιστροφής στο Δυτικό Ημισφαίριο

Παναγιώτης Σωτήρης
Οι διαγραφές φοιτητών δεν επιλύουν κανένα πρόβλημα. Θα δημιουργήσουν, όμως, πολλά