Αποφασίζομεν και διατάζομεν: Η Υπουργός που μισεί τον διάλογο

Αποφασίζομεν και διατάζομεν: Η Υπουργός που μισεί τον διάλογο


«Ο διάλογος πρέπει να γίνεται με ανοικτά σχολεία» λέει και ξαναλέει αυτές τις μέρες η υπουργός Παιδείας, Νίκη Κεραμέως. Εύηχο και χαριτωμένο, επικοινωνιακά γλυκό. Μόνο που στα αιτήματα μηνών της εκπαιδευτικής κοινότητας, αλλά και στις προτάσεις των λοιμωξιολόγων, η απάντησή της για τα σχολεία ήταν παγουρίνο και δωρέαν μάσκες - αερόστατα. Μόνο που απέναντι στο κύμα αντιδράσεων και καταλήψεων, οι απαντήσεις της, μετά τις απόπειρες συκοφάντησης των μαθητών, γίνονται ολοένα και πιο αυταρχικές. Ένας αυταρχισμός που διαπνέει σωρεία σημαντικών αποφάσεων της για την Παιδεία, από την αύξηση των μαθητών εν μέσω πανδημίας, στην ιδιωτική εκπαίδευση και στα βιβλία της ιστορίας. Ένας αυταρχισμός που μαζί με την αδιαφορία και ανεπάρκεια που έχουν προηγηθεί, μαζί με τις κοροϊδίες περί «μέσων όρων», υποκινεί τις μαζικές αντιδράσεις που παρακολουθούμε.
Ούτε αυτοί είναι αθώοι

Ούτε αυτοί είναι αθώοι


Εκδότες-σιχάματα που έστηναν ρεπορτάζ για γριούλες που προστατεύονται από τα πρωτοπαλίκαρα της Χρυσής Αυγής. Τα ακριβοπληρωμένα παπαγαλάκια του «τον σκότωσαν για το ποδόσφαιρο». Πανελίστριες που έβρισκαν σέξι τον ναζιστή Κασιδιάρη και συμπλεγματικοί κάθε είδους που αναφωνούσαν ‘καλά της έκανε’ όταν σήκωσε το βρώμικο, ματωμένο χέρι του για να χτυπήσει την Λιάνα Κανέλλη.
Αποχαιρετώντας τον δικό μας Quino

Αποχαιρετώντας τον δικό μας Quino



Δεν υπάρχει κανείς που να γνώρισε τη Μαφάλντα και να μην την αγάπησε. Δεν υπάρχει κανείς που να γνώρισε τη Μαφάλντα, το Νάντο, τη Σουζανίτα, το Μανωλίτο, το Φελίπε και να μη θυμάται κάποιες από τις πανέξυπνες, πολιτικές με έναν άμεσο και αστείο τρόπο, ατάκες που μας χάρισε ο Κίνο. Ένα ακόμη από τα σημαντικά τέκνα της μεγάλης αργεντίνικης σχολής των κόμικς, ο Quino μας, κατά κόσμον Χοακίν Σαλβαδόρ Λαβάντο Τεόν, που έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω ένα τεράστιο καλλιτεχνικό έργο, το οποίο αγαπήθηκε σε κάθε άκρη της γης. Και μια ηρωίδα οικουμενική και πάντα φρέσκια, τη Μαφάλντα.
 
Είναι η Ελλάδα η μοναδική χώρα που γίνονται καταλήψεις σχολείων;

Είναι η Ελλάδα η μοναδική χώρα που γίνονται καταλήψεις σχολείων;

Μιχάλης Παναγιωτάκης
“Μια εβδομάδα καταλήψεων μας πρόσφερε πολύ περισσότερη γνώση για την πολιτική και την ιδιότητα του πολίτη από ότι πολλά χρόνια σπουδών στην τάξη” – Ana Júlia Pires Ribeiro, 16χρονη τότε μαθήτρια, καταθέτοντας στο κοινοβούλιο της Βραζιλιάνικης επαρχίας του Παρανά για τις μαθητικές καταλήψεις του 2016
Γκουλάγκ ή γκιλοτίνα

Γκουλάγκ ή γκιλοτίνα


Κάθε χρόνο, με την έναρξη της σχολικής χρονιάς, ξεσπά και ένα κύμα καταλήψεων σε σχολεία της χώρας, με το συγκεκριμένο μέσο να έχει αποκτήσει, η αλήθεια είναι, έναν τελετουργικό χαρακτήρα. Προβλήματά φυσικά στα σχολεία υπάρχουν και είναι πολλά – ελλείψεις σε καθηγητές, υποβαθμισμένα έως ακατάλληλα κτήρια κ.ο.κ., αλλά συναντούν την αδιαφορία του υπουργείου, παρά τις διαμαρτυρίες των μαθητών. Οι καταλήψεις λοιπόν, κάνουν τον κύκλο τους και σε λίγες μέρες κλείνουν αθόρυβα.
 Έχουμε δικαίωμα να λέμε «Δεν είναι αθώοι»;

Έχουμε δικαίωμα να λέμε «Δεν είναι αθώοι»;



Έχουν δικαίωμα οι πολίτες να εκφέρουν άποψη για μια ποινική δίκη πριν την έκδοση της απόφασης; Το ερώτημα αυτό, που αποτελεί παραλλαγή της γνωστής συζήτησης για το αν οι δικαστικές αποφάσεις κρίνονται, απασχόλησε τις τελευταίες μέρες τον δημόσιο λόγο με αφορμή τις αναρτήσεις χιλιάδων ανθρώπων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την επικείμενη απόφαση στη δίκη της Χρυσής Αυγής. Η φράση “Δεν είναι αθώοι” – ή ακόμα χειρότερα “Είναι ένοχοι” – στηλιτεύτηκε ως παρέμβαση στη δικαιοσύνη και ως καταπάτηση του τεκμηρίου της αθωότητας. “Αφήστε τη δικαιοσύνη να κάνει απερίσπαστη το έργο της”, είναι η επωδός όσων αντέδρασαν στο αυτοκόλλητο που ξεφύτρωσε σε χιλιάδες φωτογραφίες προφίλ, αλλά και στα ψηφίσματα και τις εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα μετά την ανακοίνωση της ημερομηνίας έκδοσης της απόφασης για την 7η Οκτωβρίου.
 
1987–1988: H χαμένη μάχη για τη μοναστηριακή περιουσία

1987–1988: H χαμένη μάχη για τη μοναστηριακή περιουσία

Γιώργος Καραγιάννης
Το 1985 η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με υπουργό Παιδείας τον Απόστολο Κακλαμάνη,  λίγους μήνες μετά τη δεύτερη εκλογική νίκη  στις εκλογές της 2ας Ιουνίου, επιχειρεί να δώσει μια λύση στο χρονίζον ζήτημα της μοναστηριακής περιουσίας. Καταθέτει λοιπόν  στη Βουλή  ( 14.10.1985), νομοσχέδιο  για τη «ρύθμιση θεμάτων μοναστηριακής περιουσίας». Η κατάθεση αυτή αποτέλεσε και την απαρχή μιας σύγκρουσης που κορυφώθηκε στη διετία 1987/1988 και κατέληξε σε μια νίκη (ποιάς άλλης) της Εκκλησίας αφού οι ψήφοι και το ποίμνιο υπερτερούσαν των εξαγγελιών του Ανδρέα Παπανδρέου και του κόμματός του ( σάμπως υλοποίησαν και τίποτα από αυτά που επαγγέλονταν μέχρι το 1981;).